Posts By: Thomas, Rachelle, Farah en Julin

It’s always better when we’re together…

Een reis vol mooie herinneringen.
Een reis vol mooie herinneringen.

Blog 7: Donderdag 21-3-2019 t/m maandag 8-4-2019 

Rachelle: En dan zijn we opeens al thuis. Een weekje eerder dan gepland, met als reden het afschuwelijke bericht dat mijn vader een hartaanval had gehad. Nu zijn we ruim anderhalve week verder en weten we dat hij het overleefd heeft én hij ook nog eens heel goed herstel laat zien. Meer dan dat hadden we niet kunnen wensen en onze dankbaarheid is dan ook immens voor alles en iedereen die hieraan heeft bijgedragen. Hiermee is er ook langzaamaan ruimte gekomen en willen we deze laatste blog alsnog afmaken en plaatsen. Om onze reis in zijn geheel te hebben beschreven en ook om nog even stil te staan bij onze tijd daar, voor ons abrupte vertrek uit Australië.

Thomas: Voor we dus bij het moment komen dat we halsoverkop in het vliegtuig stapten, op maandag 8 april, gaan we eerst nog even terug naar het moment eerder in de reis, onze laatste dagen in Melbourne. Want nadat we Oma Ria naar het vliegveld hadden gebracht kreeg Rachelle die avond leuk nieuws. Rachelle had namelijk in Melbourne gereageerd op een vacature en was daarna uitgenodigd voor een sollicitatie via FaceTime. Enkele dagen eerder had ze daarom om 00:30 ’s nachts in Australische tijd een videogesprek gehad met haar nieuwe werkgever. Lang verhaal kort: ze is aangenomen! Zodoende hadden we dus iets te vieren op onze laatste dag in Melbourne. Ik snelde me door Flinders Lane in Melbourne op zoek naar wijn, taartjes en sushi: nou dat was natuurlijk vlot gevonden in het centrum van Melbourne. En zo proostten we die avond op weer een nieuw hoofdstuk.

Rachelle: Ja, het was heel dubbel om mijn huidige baan die ik met veel plezier deed en waar ik veel fantastische collega’s heb die me lief zijn geworden, vaarwel te zeggen. De reistijd werd echter een toenemend probleem en ik besloot een gok te wagen op deze vacature waarbij ik de kans had om eens in de revalidatiezorg te gaan werken op slechts 20 minuten fietsen van mijn huis. Het was dan ook heel onwerkelijk om opeens vanuit de andere kant van de wereld een nieuw werkend leven voor jezelf te hebben geregeld voor na de thuiskomst. 

Thomas: Dus we verlieten Melbourne in een licht euforische en ook wat verwarde staat door het goede nieuws. We vervolgden zo onze tocht over de Great Ocean Road. Ik haalde de camper weer op, we vulden hem weer met onze spullen en we gingen weer op pad. Wel was het een beetje raar dat het plaatsje van Oma Ria nu leeg was op de bank in de bus. Onderweg kwamen we er al snel achter waar de Great Ocean Road zijn naam aan te danken heeft. Het is namelijk zo dat de weg slingert over de hoge kustrotsen. Door het perspectief van bovenaf kijk je als het ware bovenop de zee en lijkt deze nog veel uitgestrekter. Onderweg was het dus regelmatig: ‘ooooh’ en ‘aaaah, wat mooi’. Als Rachelle tenminste niet wagenziek was van de slingerende route. Ons eerste reisdoel was het plaatsje Anglesea en daar kwamen we na een dikke twee uur rijden aan.

Rachelle: Hier hadden we een ontzettend leuke familiecamping waar tegen de openingstijd van 9.00 een hele stoet gezinnen naar het enorme houten fort/speeltuin liep. Op deze camping kwamen er dagelijks een paar kangaroos langs onze camper gehupst en kangaroos spotten was dan ook een geliefde activiteit voor jong en oud. We hadden weer een paar heerlijke dagen hier en net zo blij als we waren met ons luxe appartement, even snel genoot ik ook weer van onze kruipruimte/knusse bedje bovenin de camper en het kamperende leven. Vanuit die plek kon je overigens de kaketoes nog extra goed horen, die op deze camping veel op het dak van onze camper kwamen zitten. Ook kon ik hier weer eens een surfles volgen! Dat bleek de afgelopen tijd nogal een behoorlijke uitdaging te zijn aangezien een geboekte les om meerdere redenen afgelast kon worden (te grote golven, te weinig golven, “dumpy” golven, te weinig deelnemers óf een te volle zee voor beginners). 

In Anglesea kregen we ook erg leuk nieuws van het thuisfront: mijn broer(“tje”) Marc en Marjolein gaan trouwen! Via FaceTime kregen we dit goede bericht te horen en met zijn vieren juichten we in Australië voor dit mooie aanstaande feestje. Wij waren dan ook erg vereerd toen M&M aan Farah vroegen of zij (samen met Julin) hun bruidsmeisje wil worden. Farah bleeft echter even stil en ik zag haar zichtbaar twijfelen. Om toch maar te besluiten: “uhhh ja ok… maar dan wil ik erna wel gewoon weer dokter worden hoor!”. 

Thomas: Het was ook daar dat we kennismaakten met het fenomeen ‘OP-Shop’ (OP staat voor ‘opportunity). Dit zijn tweedehands winkels die aan een liefdadigheidsorganisatie zoals de kerk of het leger des heils verbonden zijn, waar je voor een appel en een ei tweedehands spullen kunt kopen. Rachelle werd hierdoor helemaal enthousiast om nog meer engelse kinderboekjes te kopen en aan de kinderen voor te lezen. Vanaf de eerste OP-Shop vonden we daarna in iedere stad of dorp wel enkele van deze winkels waar we onze slag konden slaan. Voor Farah en Julin was het ook een hele belevenis. Soms verlieten we zo’n winkel met wel 10 goede boekjes en dan vroeg de mevrouw bij de kassa daar bijvoorbeeld maar 1 dollar voor! Dat maakte dat we op een gegeven moment van de reis welgeteld 52 grote en kleine kinderboekjes met ons meesjouwden in onze eigen aangelegde bibliotheek.

Rachelle: Haha ja dat was wel echt een vrij onschuldige verslaving geworden om de beste boekjes te scoren. Anderhalf uur rijden verder kwamen we in Apollo Bay uit, een aardig plaatsje met helaas erg slecht weer. Farah en Julin vonden het wel weer leuk eens in de plassen te kunnen springen. Wij waren echter blij toen we een cafeetje vonden om te schuilen voor het druilerige herfstweer, waarop we zelfs een hele dag regen, hagel en onweer hebben zien afwisselen. Blijkbaar raakten wij niet alleen als volwassenen een beetje uit ons doen van het mistroostige weer. Want ondanks dat ik alleen bedtijdverhaaltjes mag verzinnen als er iemand ziek in is/wordt en “Mr. Bump” vanzelfsprekend een van de favoriete boekjes is…. Ondanks dit kwam er toen Farah met het slechte weer lekker binnen in haar bedje lag, toch opeens een kort en onverwachts moment van twijfel over haar beroepskeuze, toen Farah even checkte: “Mama, is onder een dekentje chillen ook een beroep?”. 

Thomas: Erna reden we via de Twelve Aposteles (dat is een indrukwekkende groep rotsen aan de kust langs de Great Ocean Road) verder naar Warrnambool, de volgende stop. We dachten eerst een wat saaie stad te treffen waar je snel langs rijdt, het deed ons in eerste instantie namelijk denken aan Maryborough veel eerder in de reis, met veel autogarages, fastfoodketens en motels langs de weg. Toch bleek het een plaats te zijn met een leuk centrum en een nog leuker speelpark. Sterker nog: het speelpark was één van de mooisten die we ooit hadden gezien. Met een doolhof en meerdere kabelbanen konden Julin en Farah er heerlijk hun gang gaan. 

Rachelle: Ook was er daar een heel mooi uitkijkpunt, waar we nog een middag fijn gepicknickt hadden. Op de camping in Warnammbool stonden we wel even verbaasd toen we een Australisch echtpaar van middelbare leeftijd daar ontmoetten. Nadat zij hoorden dat we Nederlanders waren, vroegen ze ons namelijk “ahhh Dutchies, do you know toepen, or klaverjassen, and haring happen and the elfde van de elfde”?. Nou toen stond ik wel even met mijn oren te klapperen bij deze zin met ook nog eens echte Limburgse uitspraak erbij. Zij bleken jarenlang deel te zijn geweest van een soort gezelschap cq. inburgeringsgemeenschap genaamd “the Limburger Kangaroos” en zij hadden zodoende al ongeveer evenveel jaren carnaval mee gevierd als wijzelf.

Thomas: We wilden graag onze tocht vervolgen, want we hadden gezien dat het verderop beter weer zou worden. Maar toen we een dag later in Mount Gambier aankwamen regende het nog steeds hevig en wat doe je dan? Je zoekt een indoor ballenbak op om de middag door te brengen. ’s Avonds liepen we nog even naar “The Blue Lake’ (jullie kunnen wel raden waarom dit zo heet) en daarna besloten we in één rit door te rijden naar Adelaide, waarvoor Weeronline wel prachtig weer voor ons voorspelde. En dat kregen we ook in Glenelg, aan de rand van Adelaide. Hier genoten we een paar dagen van het heerlijke weer en kon Farah nog één keer deze reis plezier hebben van een waterpretpark (met waterbucket!). Ook vonden we hier in de stad nog een gymlesje waar we de meisjes zich nog eens konden uitleven en sprongen we weer dagelijks lekker buiten op het grote springkussen op de camping. Farah was deze dagen ook in de ban van ‘tuinieren’ en groef kuilen die ze water gaf, om zo “worteltjes te planten” op iedere camping. Toen ik op een ochtend een heel worteltje in haar kuiltje had ingegraven, was ze er erg van onder de indruk (niet ten minste omdat ze “er niet eens een zaadje in had gedaan!”) en sindsdien heeft Farah een nieuwe favoriete hobby, waarbij Julin mag assisteren.

Rachelle: Na weer een paar dagen de echte zomer te hebben gevoeld, reden we naar Hahndorf, een dorpje in de heuvels op zo’n 25 kilometer van Adelaide. Zoals de naam doet vermoeden, is dit dorp in 1839 door Duitse immigranten gesticht. Ik vond het een fantastische sfeer hebben, zeker omdat hier opeens de herfst in volle glorie zichtbaar was met zijn vuurrode bomen en diverse soorten loofbomen. De camping was ook heel mooi aangeplant en gelegen in de heuvels en ’s avonds zagen we wel duizenden kleine sterretjes aan de hemel, afsteken tegen de rode bomen bij onze camper. Daar gingen we ook nog naar een aardbeienboerderij, waar Farah alle zelf geplukte aardbeien netjes in het mandje verzamelde en Julin ze allemaal op at. Het dorpje Hahndorf had ook echt een Duitse uitstraling met onder andere vakwerkhuisjes, bierbrouwerijen, bratwurstverkopers en een Duitse souvenirwinkel met houtsnijwerkjes, lederhosen en alpenweideschilderijtjes. Het was een bijzondere gewaarwording opeens in Australië dit allemaal tegen te komen. 

Thomas: Wel grappig dat ze ‘Duitsland’ hier vrij ruim namen. Zo was er ook een café genaamd ‘Royal Kopenhagen’ en er was een winkel waar ze Swedish pastries verkochten. Maar er was ook een oorbellenwinkel waar Rachelle helemaal van in de zevende hemel raakte. Terwijl ik met de kinderen een boodschapje ging doen, kon Rachelle zich hier uitleven om wat blijvende herinneringen te kopen met het einde van de reis al in zicht. Toen we terugkwamen had ze al 8 paar oorbellen uitgezocht en was ze ook nog een shirt aan het passen dat ze meteen liet zien toen we binnenkwamen.  

Rachelle: Al helemaal in mijn nopjes met zoveel keuze uit mooie grote en felgekleurde oorbellen, was ik al helemaal blij met ook nog eens een kleurrijk shirt erbij te hebben gevonden. Bij de vraag van de verkoopster “Shall i take the label of so you can wear it?” bleek ik van enthousiasme dan ook een vlaag van verstandsverbijstering te krijgen. Dit besefte ik namelijk op het moment dat ik mijn blote buik en bh omlaag kijkend zag en schuin daarboven de winkeleigenaresse verbaasd naar me zag kijken… toen ik me dus voor haar neus, midden in de winkel voor de kassa van het shirt was aan het ontdoen. Een beetje verbaasd door mijn eigen actie, maar niet minder uitgelaten, kleedde ik me toch maar eerst even om in het kleedhokje, om erna af te rekenen en met de buit naar buiten te gaan. 

Thomas: Erna reden we naar de kust naar het kleine plaatsje Moana, zodat Rachelle weer eens kon gaan surfen. Op zaterdag ging ze dan het surfboard op want de condities waren goed. De camping in Moana was vrij eenvoudig, maar er kon gesurft worden en dat was het belangrijkste. Toen we onze camper parkeerden, bleken we naast erg aardige buren te staan.  

Rachelle: We ontmoetten John and Theresa, die zó een warmte en vriendelijkheid uitstraalden en hiernaar handelden, dat het Thomas en mij aan het denken zette hoe wij zelf ook iets hiervan zouden kunnen overnemen in onze benadering naar nog onbekenden. Nadat we ook nog zelfgemaakte koekjes hadden gekregen en Farah op de gitaar van John had mogen spelen, waren de meisjes ook verkocht. De dag erna kwamen we John en Theresa weer tegen ’s avonds en nodigden ze ons uit om samen wat te drinken in hun caravan. We hadden een erg gezellige avond met zijn zessen en vonden het een bijzondere ontmoeting. Terwijl we nader kennis maakten, zong Farah liedjes onder begeleiding van John op zijn gitaar en verzamelde Julin alle kussentjes die ze kon vinden in de caravan.

Thomas: Na een leuke avond gingen we lekker slapen in onze weer vertrouwd geraakte bus. We hadden nog één week voor de boeg en onze plannen voor de komende dagen waren o.a. een keer foto’s te maken van een surfende Rachelle, naar het centrum van Adelaide door te reizen, daar de botanische tuin te bezoeken, wat te winkelen, souvenirtjes te kopen voor het thuisfront en vooral van onze laatste dagen in Australië te genieten.

Rachelle: Maar toen we wakker werden had ik een bericht gekregen van mijn broertje om met spoed te bellen. Mijn vader bleek een hartaanval te hebben gehad en lag in coma op de intensive care. In shock liepen we rond over de camping en daar waren John en Theresa weer, die nog net voordat ze naar hun werk moesten vertrekken mij een warm vest aandeden, thee voor ons maakten en een schouder boden. Via de verzekering regelden we de eerste vlucht naar huis, die diezelfde avond om 21.50 vanuit Adelaide zou vertrekken. Geconfronteerd met de bizarre snelheid waarmee het leven weer een wending kan nemen en bovenal de intense angst mijn vader niet meer levend te kunnen zien, handelden we op de automatische piloot alles af wat er nog moest gebeuren voordat we Australië konden verlaten. We legden Farah uit dat ondanks onze afgesproken nog 6 nachtjes en laatste plannen in Australië, we toch al vandaag meteen naar Nederland zouden gaan omdat opa Servé ziek was. Ons hele hebben en houwen pakten we in, we reden naar Adelaide, zorgden dat de meisjes tussendoor nog wat aten, kochten nog wat potjes klei voor de terugvlucht en leverden de bus weer in. De eerste vlucht was 13,5 uur naar Dubai waar we 2,5 uur wachtten om vervolgens nog ruim 7 uur naar Nederland verder te vliegen. De reis verliep zoals de situatie doet verwachten: urenlang zonder bereik in onzekerheid. Desondanks deden de meisjes het gelukkig heel goed en hebben we voor zover mogelijk de rust weten te bewaren, omdat er toch ook geen andere optie was. En zo kwamen we uit het niks opeens weer in Nederland aan. Wonderlijk snel ontwaakte pap, nét voordat ik in het ziekenhuis aankwam, die dag nog uit zijn coma en liet hij sindsdien elke dag zo een geweldig herstel zien, dat hij inmiddels alweer thuis is! En toen hij zich, bij het horen van een voorgesteld revalidatieprogramma, in het ziekenhuis al wat bezorgd afvroeg of hij dan wel weer hout zou kunnen gaan hakken, zag ik en had ik er alle vertrouwen in: pap is gewoon nog de oude! En ben ik heel dankbaar te mogen ervaren dat de kansen, die in dit geval niet gunstig waren, toch ook eens onwaarschijnlijk positief blijken te kunnen uitpakken.

Thomas: En zo komen we aan het eind van ons Australië avontuur. Het was een periode die niet te vatten is in enkele zinnen. Alle delen van de reis lijken ieder telkens wel vakanties op zich. We hebben veel meegemaakt en gezien, maar ook veel links laten liggen omdat voorop stond dat we zoveel mogelijk in het moment zouden leven met de kinderen. Farah en Julin hebben ongelooflijk veel geleerd en we waren bij alle momenten erbij: het watervrij maken in de zee en het zwembad, het leren fietsen met zijwieltjes, de eerste pasjes van Julin, het samen leren slapen op één kamer, de eerste Engelse woordjes en liedjes van Farah, de taalsprong van Julin en bovenal: het ontstaan van de zussenband! We zijn dan ook ongelooflijk dankbaar dat we dit hebben kunnen en mogen doen. En wat ook zo leuk is aan reizen: het thuiskomen in een comfortabel huis, het weerzien met je familie en vrienden, het doen van de vertrouwde dingen in de buurt zoals een boodschap halen bij de Albert Heijn, in huis rommelen en fietsen met de kinderen in de bakfiets. Maar voordat we helemaal gaan afronden willen we nog een paar opvallendheden samenvatten die we tijdens de reis hebben gezien of ervaren en voor ons typisch Australisch zijn.

  • Vooraf dachten we dat we in Australië veel ongedierte zouden tegenkomen: we hebben welgeteld twee kakkerlakken gezien en geen enkele grote vogelspin.
  • Kangaroos staan niet als koeien bij ons in de wei. Je moet echt moeite doen om ze te kunnen spotten. We hadden gedacht er veel meer te gaan zien.
  • Australiërs zijn erg vriendelijk en behulpzaam en het is inderdaad een erg veilig land om met kinderen te reizen. 
  • Maar op je fietsje door Australië trekken zouden we dan weer erg afraden. Er zijn geen aparte fietspaden en de enkele fietspaden die er wel zijn, liggen gewoon zonder afscheiding direct langs de snelweg waar auto’s voorbij razen met 110 km/u. Fietspaden kunnen bovendien uit het niets zomaar ophouden zonder alternatieve oplossing voor de fietser. De doelgroep hiervoor leek ons nogal levensmoe te zijn, waarbij we als toppunt een skeelerende man mét grote backpack op, door de regen op de snelweg zagen gebruik maken van het ‘fietspad’. 
  • Ook stonden we ervan te kijken dat er in Australië zoveel grote auto’s en vooral veel four-wheel drives rondreden. Een auto die we in Nederland als grote bak zouden bestempelen (bijvoorbeeld de Mitsubishi Outlander), is in Australië een zeer standaard model of zelfs een van de kleinere. 
  • Australiërs zijn trots: op bijna alle producten staat ‘Proudly made in Australia’. Ook stond er zelfs soms op de ingrediëntenlijst vermeld hoeveel % Australische ingrediënten er in zitten.
  • Voor barbecue-liefhebbers is het een walhalla, met openbare BBQ’s overal in parken, speeltuinen of picknickplaatsen.
  • Boodschappen doen is duur! Voorbeelden van gemiddelden: 100gr brie: $7,50 (€4,70), 500gr. Griekse yoghurt: $4,50 (€2,80), paprika’s: $6,90 (€4,30) per kg., brood vanaf $3,90 (€2,45) p.s. Gelukkig hebben ze er ook Aldi’s met iets lagere prijzen, maar ook daar is het zeker 20% duurder dan in Nederland. Boodschappen worden in de supermarkt dan wel weer standaard voor je ingepakt.
  • Zonnebrand factor 30? In Australië verkopen ze niet onder de 50. De zonkracht is in veel gebieden in de zomer tot factor 17! (in de Nederlandse zomer is deze 7)
  • Australiërs zijn gezinsmensen die er in de weekenden graag op uittrekken. Wie in het weekend op een camping wil staan, moet op tijd boeken. 
  • Alle sloten draaien andersom (dus juist van het slot af om dicht te draaien). We waren er net aan gewend, maar nu zijn we weer thuis. 
  • ‘G’day mate, how are you?’ is de meest gehoorde begroeting. We zijn nog steeds niet gewend om hier op een gepaste, soepele en korte Australische manier op te reageren. Het is namelijk niet de bedoeling hier echt op in te gaan, maar de vraag compleet negeren kan ook niet, wat voor ons nogal ongemakkelijk bleef voelen.  

Rachelle: En om het rijtje nog wat verder aan te vullen….

  • Er zijn drive-trough-Bottlemarts, waar je al rijdende lekker snel je alcohol in je auto kunt ophalen.
  • Bescherming tegen de zon is heel vanzelfsprekend, zo heeft vrijwel elke speeltuin die je kunt vinden een uv-doek erboven gespannen staan.
  • Er werd dan juist weer opvallend weinig van de zon gebruik gemaakt. Er waren weinig zonnepanelen of elektrische auto’s te zien.  
  • Waar in Nederland veel op anti-alcoholcampagnes wordt ingezet in het verkeer, was het in Australië duidelijk de vermoeidheid die als stipte nummer 1 aandacht kreeg. Dit is ook wel logisch met de lange afstanden tussen de plaatsen in het uitgestrekte land. Met een marketing manager van deze verkeerscampagnes die duidelijk van alliteratie en rijm houdt, resulteerde dit in pakkende boodschappen als: “‘Drowsy drivers die”; “Survive this drive”; “Fatigue is fatal” en “Rest or RIP”.
  • Links rijden went snel. De hoogte van een camper wat minder snel. En voor Thomas was het op de een of andere manier tot het eind van de reis nog steeds wennen dat je eerst de handrem eraf moest halen voordat je weg kon rijden. Waarvan het leuke bijeffect was, dat onze camper bij juist deze combinatie van wegrijden met handrem nog aan, luid ging toeteren. Op het eind begon ik maar alvast te zwaaien zodra we gingen proberen te vertrekken, zodat het wat meer intentioneel overkwam voor de rest van de camping die hier altijd van opschrikte.
  • De Australische gezinnen zijn standaard veel groter dan wij in Nederland gewend zijn. Gezinnen met minder dan drie kinderen waren echt de uitzondering. 
  • Australische kinderen gaan pas naar school als ze 5 jaar zijn geworden. En dan is er maar één instroommoment per jaar, in januari. Als je dus half januari jarig bent, kun je dus pas tegen je zesde jaar aan school beginnen.
  • Wanneer je bij een oversteekplaats voor voetgangers groen licht krijgt, hoor je een geluid dat ik telkens nog het meest associeerde met ‘naar de maan geschoten worden’- pieeeeeuw!.
  • Het systeem met ‘health star ratings’ in de supermarkten leek niet helemaal onafhankelijk te zijn of in ieder geval niet volgens onze kennis te kloppen, zo kregen pakken sap een score van 5/5 (gezonder kan niet!).
  • De immens grote billboards van verkiezingscampagnes waren regelmatig zo tenenkrommend populistisch, dat de hele zorgen rond de Nederlandse provinciale staten verkiezingen een luxe probleem leken. Met een tandpasta glimlach vulde de lijsttrekker met zijn duimpjes omhoog het hele bord met veelbelovende teksten als “Make Australia great!”. 
  • Mooi vond ik dan wel weer hoe ver ze hier zijn met het ontmoedigingsbeleid voor sigaretten. Zo hebben we nergens gedurende onze reis een pakje sigaretten zien liggen. In supermarkten kun je ze alleen achter de toonbank vragen, waar ze in een grijze kast zonder verdere zichtbaarheid of reclame worden bewaard. 
  • Australische kinderen zijn -ook op campings- verplicht een helm te dragen op zowel een step als fietsje. Op zich wel logisch als je bedenkt wat de wegvoorzieningen voor deze weggebruikers later zijn. 
  • Het Australisch klimaat doet echt goed voor je gezondheid! Voordat we gingen wist ik niet meer of de kinderen alweer of nog steeds verkouden waren. Vanaf de eerste week in Australië waren de snotneuzen verdwenen en ze zijn ook niet meer teruggekomen voor ruim 3 maanden!

Thomas: Als we dan afsluitend terugblikken naar wat we het meest gemist hebben op reis, zijn dat (naast onze naasten natuurlijk) vooral geweest: fietsen op onze bakfiets en speed pedelec; Calvé pindakaas; hazelnootrozijnenpasta; een afwasmachine en nog het meest: een grote koelkast want ons superkleine 2 persoons (zeer matige) koelkastje in onze camper voor 6 personen was niet logisch en een dagelijkse bron van frustratie omdat het dus, zeker voor ons als grote eters, nooit paste. Wat we zeker niet gemist hebben is: de kou; de korte dagen; verplichtingen; griep en snotneuzen en het continu dingen op tijd en uur moeten. Wat we verder nog geleerd hebben: bespaar niet op een verzekering want tijdens zo een lange reis ben je heel blij als je hem hebt wanneer je hem nodig hebt en een goede reisorganisatie is ook heel fijn als je met twee kleintjes reist voor de noodzakelijke reserveringen en om op terug te kunnen vallen. We hebben onze rugzak met veel nieuwe indrukken gevuld en we zullen thuis nog vaak terugdenken aan de heerlijke tijd in dit relaxte land. Terugkijkend was het voor ons ook belangrijk om deze reis te doen om veel zorgen van de afgelopen jaren achter ons te laten. 

Rachelle: Daarbij neemt voor ons de dramatische manier waarop onze reis geëindigd is, niets weg van de dankbaarheid voor de prachtige tijd die we daar samen hebben mogen beleven. Het stuk uit het eerder genoemde liedje van George Ezra, staat voor mij symbool voor deze hele reis: “We’ve got two in the front, and two in the back, just sailing along and we don’t look back!”. Het belangrijkste ‘doel’ voor deze reis was vooraf voor mij: er zíjn, tijd hebben en nemen met elkaar. En dat hebben we gedaan en hoe. Daarin ben ik bevestigd en indien mogelijk nog wel meer dan ooit doordrongen: tijd samen is het kostbaarste goed dat er bestaat! 

Thomas: Bedankt iedereen voor het volgen van onze reisverslagen en de leuke reacties. En dan nog een laatste keer: G’day mates!

Een taartje eten om Rachelle's nieuwe baan te vieren.
Een taartje eten om Rachelle’s nieuwe baan te vieren.
'We got two in the front, two in the back, sailing along, and we don't look back'.
‘We’ve got two in the front, two in the back, sailing along, and we don’t look back’.
Farah is blij met haar stapel pannenkoeken.
Farah is blij met haar stapel pannenkoeken.
Voorlezen uit onze collectie.
Voorlezen uit onze eigen aangelegde bibliotheek.
Julin speelt vrolijk met Farah in de regen.
Julin speelt vrolijk met Farah in de regen in Apollo Bay.
Lekker in de plassen stampen, dat was alweer lang geleden.
Lekker in de plassen stampen, dat was alweer lang geleden.
Na regen komt... een regenboog!
Na regen komt… een regenboog!
Julin leest ontspannen een boekje: 'Peppa pig loves Australia'.
Julin leest ontspannen een boekje: ‘Peppa pig loves Australia’.
Het wordt weer warme sokken weer.
Het wordt weer warme sokken weer.
Schuilen voor de regen in café 'Great Ocean Road 153'.
Schuilen voor de regen in café ‘Great Ocean Road 153’.
The Twelve Apostles.
The Twelve Apostles.
Vier van de Twelve Apostles.
Vier van de Twelve Apostles.
Papa en Julin staan op de uitkijk.
Papa en Julin staan op de uitkijk.
We waren niet de enige!
We waren niet de enige!
Picknicken in Warrnambool.
Picknicken in Warrnambool.
Chillen in het gras.
Chillen in het gras.
Na drie maanden in een camper nog steeds blij met elkaar ;-).
Na drie maanden in een camper nog steeds blij met elkaar ;-).
En 's ochtends helpen de meisjes met het klaarmaken van het ontbijt.
’s Ochtends helpen de meisjes met het klaarmaken van het ontbijt.
's Middags zelfgemaakte ijsjes eten van bevroren fruit.
En ’s middags zelfgemaakte ijsjes eten van bevroren fruit.
Wandelen door het prachtige park van Warrnambool.
Wandelen door het prachtige park van Warrnambool.
Park Warrnambool.
Park Warrnambool.
Vol spanning zet Farah zich schrap voor lancering op de kabelbaan.
Vol spanning zet Farah zich schrap voor lancering op de kabelbaan.
Julin glijdt van de 'bijj-na'.
Julin glijdt van de ‘bijj-na’.
Een reis vol mooie herinneringen.
Een reis vol mooie herinneringen.
Prachtige zonsondergang.
Prachtige zonsondergang.
Avondrood, water in de sloot (inderdaad, de volgende dag).
Avondrood, water in de sloot (inderdaad, de volgende dag).
'Kom mee zussie'.
‘Kom mee zussie’.
Onze meisjes samen.
Onze meisjes samen.
Gelukkig hebben we een opvolger voor Oma Ria gevonden.
Gelukkig hebben we een opvolger voor Oma Ria gevonden.
De favoriete bezigheid van de afgelopen weken: 'tuinieren'.
De favoriete bezigheid van de afgelopen weken: ‘tuinieren’.
Zo moeder, zo dochters. Tweedehands kinderboekjes scoren in de OP Shop.
Zo moeder, zo dochters. Tweedehands kinderboekjes scoren in de OP Shop.
Met de nieuwe aanwinsten weer op pad.
Met de nieuwe aanwinsten weer op pad.
Julin heeft ook een mooi boekje gevonden.
Julin heeft ook een mooi boekje gevonden.
Wat doe je als het buiten regent? Dan zoek je een indoor speeltuin op.
Wat doe je als het buiten regent? Dan zoek je een indoor speeltuin op.
Blauwbekken bij the Blue Lake.
Blauwbekken bij the Blue Lake.
Palmboomfie.
Palmboomfie. Weer genieten van de zon in Glenerg-Adelaide.
'Toschtie eetuuh'.
‘Toschtie eetuuh’.
Met modder kliederen in de 'moestuin'.
Met modder kliederen in de ‘moestuin’.
Dat was nog een flinke zoektocht voordat Farah eindelijk met iemand naar de wc kon gaan.
Dat was daar nog een flinke zoektocht voordat Farah eindelijk met iemand naar de wc kon gaan.
Farah in het waterpark op de camping in Adelaide.
Farah in het waterpark op de camping in Adelaide.
Even de haartjes in een knotje.
Even de haartjes in een knotje.
Deze eenden, in Adelaide, waren nog schattig.
Deze eenden, in Adelaide, waren nog schattig.
Loempiaatjes en een wijntje in de speeltuin. Zie ons eens relaxte ouders zijn ;-).
Loempiaatjes en een wijntje in de speeltuin. Zie ons eens relaxte ouders zijn ;-).
Nog één keer een waterbucket: Farah gaat ervoor!
Nog één keer een waterbucket: Farah gaat ervoor!
Het moment supreme!
Het moment supreme!
Spetter spetter spat!
Spetter spetter spat!
Gymmen zoals thuis in Best, maar dan beter.
Gymmen zoals thuis in Best, maar dan beter.
Gymmen in Adelaide.
Gymmen in Adelaide.
En lekker dansen natuurlijk op engelse liedjes.
En lekker dansen natuurlijk op engelse liedjes.
Avond valt in Adelaide.
Avond valt in Adelaide.
Pléase, follow these simple rules!
Pléase, follow these simple rules! De uitgebreide instructie voor de Aziatische bezoekers.
Herfstkleuren in Hahndorf.
Herfst in de heuvels op de camping in Hahndorf.
Farah plukt fanatiek een kilootje aardbeien.
Farah plukt fanatiek een kilootje aardbeien.
Julin houdt van plukken, maar nog meer van opeten dan in bakjes doen.
Julin houdt van plukken, maar nog meer van opeten dan in bakjes doen.
Farah kiest geconcentreerd de mooie rode eruit.
Farah kiest geconcentreerd de mooie rode eruit.
Julin gaat er met de buit vandoor.
Julin gaat er met de buit vandoor.
Verzamelen maar!
Verzamelen maar!
Ain't it sweet.
Ain’t it sweet.
Herfstkleuren in Hahndorf.
Herfstkleuren in Hahndorf.
Happy met onze 55 boekjes.
Happy met onze 55 boekjes.
Ontbijtje in de herfstzon in Hahndorf.
Ontbijtje in de herfstzon in Hahndorf.
Op iedere camping treffen we weer andere dieren.
Op iedere camping treffen we weer andere dieren. Dit waren wel brutale ganzen.
Bevroren fruit, even blenderen, ijsje eten.
Bevroren fruit, even blenderen, ijsje eten.
De meisjes op pad.
De meisjes op pad in Hahndorf.
Farah in een Tiroler winkel in Hahndorf.
Farah in een Tiroler winkel in Hahndorf.
Julin waant zich in Milaan (met haar 'briiill en taschj' die ze overal meesleept).
Maar Julin waant zich in Milaan (met haar ‘briiill en taschj’ die ze overal meesleept).
Farah duwt Julin op de 'bommel'.
Farah duwt Julin op de ‘bommel’.
De winkel die Rachelle haar verstand deed verliezen.
De oorbellenwinkel die Rachelle haar verstand deed verliezen.
Op de foto met mijn papa.
Op de foto met mijn papa.
Dinner with a view in Hahndorf.
Dinner with a view in Hahndorf.
Ons huisje onder de sterrenhemel.
Ons huisje onder de sterrenhemel in Hahndorf.
Ochtendritueel: boekjes lezen in bed. Met Farah en haar favoriete Mr. Bump.
Ochtendritueel: boekjes lezen in bed. Met Farah en haar favoriete Mr. Bump.
Een typisch Australisch fenomeen: een drive through slijterij.
Een typisch Australisch fenomeen: een drive through slijterij.
Pakkende politieke campagnes :-).
Pakkende politieke campagnes :-).
Een goed voorbeeld: pakjes sigaretten niet zichtbaar gepresenteerd achter de balie in de supermarkt.
Een goed voorbeeld: pakjes sigaretten niet zichtbaar gepresenteerd achter de balie in de supermarkt.
In de supermarkt wordt je tas voor je ingepakt.
In de supermarkt wordt je tas voor je ingepakt. Hier een uitgebreid systeem voor 4 tassen tegelijk.
Australian Made.
Australian Made!
Campagne langs de snelweg tegen vermoeid rijden.
Campagne langs de snelweg tegen vermoeid rijden.
De zee zó groot en Rachelle met de kinderen zo klein.
De zee zó groot en Rachelle met de kinderen zo klein in Moana.
Kijken naar de golven op Moana Beach.
Kijken naar de golven op het strand van Moana.
Julin en Mamachellepelle.
Julin en Mamachellepelle.
Onze laatste avond in Moana.
Onze laatste avond in Moana.
John en Farah hebben samen plezier tijdens het liedjes zingen.
John en Farah hebben samen plezier tijdens het liedjes zingen.
Onze laatste rit met de camper naar Britz. En daarna snel door naar het vliegveld.
Onze laatste rit met de camper terug naar Adelaide naar het vliegveld.
Hier leverden we de bus in Adelaide in. Omdat we snel naar het vliegtuig moesten mochten we hem na sluitingstijd voor de deur bij Britz achterlaten.
Hier leverden we de bus in Adelaide in. Omdat we snel naar het vliegtuig moesten mochten we hem na sluitingstijd voor de deur bij Britz achterlaten.
Nog een laatste foto in 'onze' camper.
Nog een laatste foto in ‘onze’ camper.
met Opa Servé gaat het inmiddels weer een stuk beter.
Het belangrijkste van alles: met Opa Servé gaat het inmiddels weer een heel stuk beter!
De zussenband is gegroeid.
En weer thuis in Best, nu met twee echte zusjes!